Ιησούς και Πιλάτος

Το Πάσχα για την Εκκλησία μας αποτελεί την κορυφαία περίοδο του ετήσιου λατρευτικού κύκλου  όπου η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα είναι η κατάληξη του. Συγχρόνως, ορίζει τη σημαντικότερη περίοδο της  Ορθόδοξης λατρείας.

Η Εκκλησία βιώνει το  λυτρωτικό της δόγμα, συμμετέχει  μυστικά στο σωτήριο Πάθος του Ιησού,  του οποίου ο μαρτυρικός θάνατος εξασφάλισε την πλήρωση της θείας οικονομίας για τον άνθρωπο.

Εικ.1 «Τι εστίν αλήθεια;» Χριστός και Πιλάτος, Nikolai Nikolaevich Ge, 1890. Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Nikolai_Ge

Ένα δραματικό πρόσωπο, το οποίο συμμετείχε σε ένα γεγονός που δε είχε όμοιο στην ανθρώπινη ιστορία και καθόρισε το μαρτυρικό θάνατο του Ιησού, υπήρξε ο Πόντιος Πιλάτος (Pontius Pilatus) διοικητής της Ιουδαίας. Είναι ο παγανιστής Ρωμαίος, το όνομα του οποίου αναφέρεται στο «Σύμβολο της Πίστεως» όπως διαμορφώθηκε με την οικουμενική σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 381 μ.Χ. Ως έπαρχος της Ιουδαίας (PRAEF ECTUS IUDAEAE) συγκέντρωνε στο πρόσωπο του, εκπροσωπώντας τον Καίσαρα, την πολιτική, οικονομική, κοινωνική, δικαστική εξουσία. Εκπροσωπούσε και εφάρμοζε το ισχυρό Ρωμαϊκό δίκαιο που ήταν ένας από τους πυλώνες που εδραζόταν η ειρήνη της αυτοκρατορίας. Βρέθηκε ο Πιλάτος σε μία αποφασιστική στιγμή, ως εκφραστής της ρωμαϊκής εξουσίας, στην επαφή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, στην κορύφωση της, με τις απαρχές της χριστιανικής πίστης που μόλις είχε αρχίσει.

Ήταν λοιπόν ο νόμιμος  δικαστής ο οποίος βάσει της Ρωμαϊκής νομοθεσίας δίκασε και παρέδωσε  σε σταύρωση τον Ιησού. Συγχρόνως, ήταν το ιστορικό πρόσωπο με το οποίο ο Ιησούς είχε τον τελευταίο  διάλογο, λίγο πριν την σταύρωση του,  με τεράστιο πολιτικό και θεολογικό περιεχόμενο. Και μέσω αυτού βεβαιώνεται ότι ο Χριστιανισμός είναι ιστορική θρησκεία, τα δε «μυστήρια» είναι  καταρχάς ιστορικά γεγονότα, τα δε κείμενα της Αγίας Γραφής αποτελούν αντικειμενική και διακριτική πηγή γνώσης για τα συμβάντα της άνω περιόδου, που ορίζουν την ιστορικότητα του Πάθους του Χριστού.  

Εικ.2 Η λίθινη πλάκα του Πιλάτου στο Μουσείο της Ιερουσαλήμ. Πηγή: el.wikipedia.org/wiki/Πόντιος_Πιλάτος

Βιογραφικό του Πιλάτου

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον Πιλάτο. Ανήκοντας στην τάξη των Ιππέων χρημάτισε έπαρχος της Ιουδαίας στο διάστημα 26-36 μ.Χ. κατά την περίοδο της βασιλείας του Τιβερίου (14-37 μ.Χ.), με έδρα την Καισάρεια της Παλαιστίνης και διαδεχόμενος τον Βαλέριο Γράτο  (15-26 μ.Χ). Ήταν ο 5ος κατά σειρά έπαρχος μετά την κατάκτηση της Ιουδαίας από τους Ρωμαίους. Η Καισάρεια  είχε δομηθεί από τον φιλόδοξο βασιλέα Ηρώδη στη θέση ενός μικρού φοινικικού οικισμού που έφερε το όνομα  «Ο Πύργος του Στράτωνα». Στη νέα πόλη κατασκευάστηκαν μεγάλα εμβληματικά  δημόσια κτίρια, θέατρο, πραιτόριο, ναοί και ένα μεγάλο τεχνητό λιμάνι στο μέγεθος, κατά τον ιστορικό  Ιώσηπο, του Πειραιά και στο οποίο έδωσε το  όνομα «Σεβαστός» αφιερωμένο στον Αύγουστο. Η μόνιμη διαμονή του Πιλάτου ήταν στο πραιτόριο της Καισάρειας ένα μεγάλο δημόσιο, διώροφο κτίριο στο οποίο εκτός από την οικία του έπαρχου περιελάμβανε τις διοικητικές υπηρεσίες, χώρους φιλοξενίας, αίθουσα δικαστηρίου, φυλακές.  Κατ' αναλογία  και το πραιτόριο στην Ιερουσαλήμ όπου εκεί έγινε η δίκη του Ιησού θα ήταν αντίστοιχο σε μικρότερη κλίμακα. Να σημειωθεί ότι οι δίκες, την Ρωμαϊκή εποχή, γίνονταν σε δημόσιους χώρους, τους οποίους επεδίωκαν οι Ρωμαίοι να είναι  εύκολα προσπελάσιμοι και ήταν πάντοτε ανοικτές  στο κοινό. Ο κύκλος για τον Πιλάτο (βίος και θάνατος) ορίζεται από δύο αποκλίνουσες μεταξύ τους αφηγηματικές παραδόσεις. Ο ευμενέστερος προς τον Πιλάτο θρύλος παρουσιάζεται στις ψευδεπίγραφες «Επιστολές» προς τον αυτοκράτορα Τιβέριο και στο «Ευαγγέλιο του Γαμαλιήλ»  που διασώζεται στην αιθιοπική γλώσσα. Έχει αγιοποιηθεί στην αιθιοπική εκκλησία, η δε μνήμη της συζύγου του Πρόκλας (Κλαυδία Πρόκουλα) τιμάται στην ελληνορθόδοξη εκκλησία στις 26 Οκτωβρίου. Οι ιστορικοί της εποχής  Φίλων ο Αλεξανδρεύς στο έργο του «Πρεσβεία προς Γάιον», και ο Ιώσηπος Βλάφιος στα έργα του «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία και Ιουδαϊκός Πόλεμος» τον παρουσιάζουν ως άνθρωπο άκαμπτο, ισχυρογνώμονα και σκληρό. Την προσωπικότητά του συμπληρώνουν τα Ευαγγέλια, ο Τάκιτος, ο Τερτυλλιανός και μία επιγραφή που βρέθηκε στην Καισάρεια.

Εικ.3 Χάρτης της Παλαιστίνης των 1ο αιώνα μ.Χ. Πηγή: Christian Origins (A People's History of Christianity), Richard A. Horsley

Ιστορικό  Περιβάλλον  της εποχής

Η Ιουδαία δεν ήταν μεγάλη  επαρχία, επικρατούσε όμως ένα αρνητικό για τους Ρωμαίους κλίμα  την παρουσία των οποίων ποτέ δεν αποδέχθηκαν. Η  ένταση στις σχέσεις  του πληθυσμού με τους κατακτητές  Ρωμαίους ήταν χαρακτηριστικό της καθημερινότητας, η οποία πολλές φορές κορυφώνονταν σε ανεπιτυχείς εξεγέρσεις. Μερικές δεκαετίες αργότερα μία μεγάλη επανάσταση το 66 μ.Χ. πνίγηκε στο αίμα από τους Ρωμαίους και οδήγησε τους κατοίκους σε νέα Διασπορά. Ήταν συνήθεια για τον Πιλάτο, για τους εορτασμούς του Εβραϊκού Πάσχα, να μεταβαίνει στην Ιερουσαλήμ από την Καισάρεια που ήταν η έδρα του, για να έχει προσωπική εικόνα της κατάστασης που δημιουργούταν από το μεγάλο πλήθος των επισκεπτών και τις εκρήξεις εκδηλώσεων θρησκευτικού φανατισμού και να συμμετέχει στην επίλυση των προβλημάτων.  Για τη διατήρηση της κοινωνικής ηρεμίας απαιτούταν η συνεργασία της Ρωμαϊκής διοίκησης με τη θρησκευτική ηγεσία των Εβραίων. Ο Πιλάτος, ο οποίος δεν είχε καλές σχέσεις με τους Εβραίους, ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια, γαλήνη και ειρήνη της επαρχίας, ως εκ τούτου είχε ενημερωθεί για τη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στην πόλη. Έτσι είναι εύλογο να δεχθούμε ότι υπήρξε μία σχετική ενημέρωση από το ιερατείο, μέλη του Συνεδρίου για την αντιμετώπιση του Ιησού. Η διάθεση της Ρωμαϊκής  φρουράς με επικεφαλή χιλίαρχο για τη σύλληψη του Ιησού στο «Όρος των Ελαιών» και τη μεταφορά του στην οικία του Άννα, όπως και η συνοδεία στο λόφο του Γολγοθά για τη σταύρωση του δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την εντολή του Πιλάτου.

Εικ.4 Ιδεατή αποκατάσταση της Καισάρειας. Το πρατήριο βρίσκεται στη μικρή χερσόνησο στην προέκταση του τείχους (Cäsarea, Palästina, ca. 13-70, Stephen Conlin). Πηγή: www.meisterdrucke.com

Δίκη  του Ιησού

Η δίκη του Ιησού δεν είναι μία δίκη με την αυστηρή έννοια, ούτε είχε ακολουθηθεί η νόμιμη διαδικασία της ισχύουσας Εβραϊκής και Ρωμαϊκής  δικονομίας. Θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι, από το Ρωμαϊκό δίκαιο βρήκε εφαρμογή ο δικαστικός τύπος της έκτακτης  διαγνωστικής διαδικασίας  (cognitio extra ordinem ή extraorinatiam) προσαρμοσμένη στο λίγο χρόνο της διεξαγωγής και στη διάθεση του δικαστή, καθόσον επρόκειτο για μία πολιτική δίκη. Ο δικαστής είχε την ευχέρεια να ακολουθήσει τον άνω τύπο και όχι τον per formulam, που ήταν διαδικασία δύο σταδίων (in jure και in indicio). Εξάλλου το Μεγάλο Συνέδριο (Sanhedrin - Σανχεντρίν) είχε ήδη καταδικάσει, σε μία δίκη παρωδία, τον Ιησού σε θάνατο, ποινή όμως η οποία θα έπρεπε να νομιμοποιηθεί από τους Ρωμαίους. Ανεξάρτητα από τον δικονομικό τύπο που χρησιμοποιήθηκε, δεν υπήρξε γραπτή ετυμηγορία που ήταν υποχρεωτική, ούτε υπήρξε ανακοίνωση ποινής από τον Πιλάτο, σκανδαλωδώς χωρίς καταδίκη υπήρξε θανατική ποινή. Ο ίδιος αρνήθηκε από δειλία ή από άλλους λόγους να εκδώσει  απόφαση, απλώς παρέδωσε τον Ιησού στα μέλη του Συνεδρίου και στους δημίους  για την εσχάτη των ποινών, τον δια του σταυρού θάνατον. Η σταύρωση θεωρούνταν ο πιο ατιμωτικός  θάνατος (mors turpissima). Μια δίκη η οποία δεν έγινε σύμφωνα με το νόμο και την δικονομία και η οποία δεν κατέληξε σε ετυμηγορία είναι συνεχώς σε κατάσταση συνεχούς κρίσης.

Εικ.5 The Caesarea Praetorium. Πηγή: pluto.huji.ac.il/~patrichj/my_web_site/praetorium.html

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία και αποτελεί κόμβο για την ιστορία της ανθρωπότητας το ιστορικό γεγονός της δίκης του Ιησού στην οποία δεν τηρήθηκαν οι κανόνες μιας τυπικής δίκης. Στο πλαίσιο της άνω δίκης συναντήθηκαν το ανθρώπινο με το θεϊκό, η διάσταση του χρόνου με την αιωνιότητα, η ιστορία με το αιώνιο, το ιερό με το βέβηλο, η κρίση με τη σωτηρία, ο εκπρόσωπος του Καίσαρα με τον Ιησού, η επίγεια με την επουράνια πολιτεία, σε ένα περιβάλλον μίας δίκης, μίας κρίσης με χαρακτήρα και περιεχόμενο που απαιτεί ιδιαίτερη κατανόηση από τους ανθρώπους. Έτσι όταν οδηγείται ο Ιησούς στον Πιλάτο δύο διαφορετικοί κόσμοι έρχονται σε σφοδρή αντιπαράθεση, ο κόσμος των γεγονότων και ο κόσμος  των αληθειών. Για την ολοκλήρωση της δίκης  θα έπρεπε ο κόσμος των γεγονότων να κρίνει και να δικάσει τον κόσμο της αλήθειας. Θα έπρεπε η επίγειος Βασιλεία να εκφράσει κρίση για την ουράνιο και αιώνια Βασιλεία, κρίση η οποία δεν θα  μπορούσε να δικαιολογηθεί από την ετυμηγορία που τελικά δεν υπήρξε.

Εικ.6 "Ecce Homo" (Ιδού ο Άνθρωπος), Antonio Ciseri. Πηγή: it.wikipedia.org/wiki/Ecce_Homo_(Antonio_Ciseri)

 Απόφαση του Πιλάτου

Από την ανάκριση του Πιλάτου και από τις απαντήσεις του Ιησού, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ρωμαϊκού δικαίου και της Ρωμαϊκής κυριαρχίας δεν προέκυψε κάτι σοβαρό  εναντίον του Ιησού που έθετε σε κίνδυνο την Ρωμαϊκή εξουσία. Στο τέλος όμως επικράτησε στον Πιλάτο η εξασφάλιση της ειρήνης αντί της απόδοσης της δικαιοσύνης. Μία αθώωση του αθώου Ιησού θα μπορούσε να προκαλέσει εστίες αναταραχών και εξεγέρσεων στην Ιερουσαλήμ τις ημέρες του Πάσχα  με προσωπικό κόστος για τον έπαρχο. Ξεπέρασε ο Πιλάτος την αλήθεια της υπόθεσης της δίκης και πιστεύοντας ότι έπρεπε να παρακάμψει την δικαιοσύνη αξιοποίησε τη διαδικασία και παρέδωσε τον Ιησού να θανατωθεί. Συμμετείχαν, καθόρισαν και επέβαλλαν, με τη συμπεριφορά τους, την άνω απόφαση το Μεγάλο Συνέδριο (Σανχεντρίν) των Εβραίων και ο Εβραϊκός λαός ο οποίος από την προπαγάνδα του ιερατείου είχε μετατραπεί σε όχλο που επεδίωκε τη σταύρωση. Στο Ευαγγέλιο του Γαμαλιήλ παρουσιάζεται ότι οι Εβραίοι εξαπάτησαν τον Πιλάτο κάνοντας να πιστέψει ότι εάν τιμωρούσε τον Ιησού θα τον άφηναν μετά ελεύθερο.

Εικ.7 Γολγοθάς Πηγή: www.shutterstock.com/el/search/γολγοθάς

Συμπέρασμα

Η δίκη του Ιησού από τη Ναζαρέτ ενώπιον του Πιλάτου, στο πραιτόριο της Ιερουσαλήμ, αποτελεί  ένα «μυστήριο», ένα «Ιερό δράμα». Ο δε θάνατος του Ιησού στον Σταυρό δεν είναι τυχαίος, προέρχεται από την ταπείνωση του Θεού. Ανήκει στη συνάφεια της ιστορίας του Θεού με το λαό Του και εντάσσεται στη συνάφεια λόγου και αγάπης του Θεού.

Είναι άρρητη και ακατανόητη η συγκατάβαση του Θεού να λάβει σάρκα και οστά ο τέλειος Θεός και να γίνει τέλειος Άνθρωπος. Ακόμη, είναι αιώνια ακατάληπτο η κάθοδος του Θεού στο δημιούργημα Του και το οποίο αποτελεί το μέγα μυστήριο της Αγάπης Του. Παραμένει μία πνευματική ακατανοησία η οποία επιβάλλει επιπτώσεις που εισβάλλουν στο σημερινό παρόν.

 

Δρ. Απόστολος Ε. Παπαφωτίου

Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Οικονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.

Σεισμός 24ης Φεβρουαρίου 1981 - 45 χρόνια μετά

Εικ.1 Ο Εγκέλαδος βρίσκει το θάνατο
από την Αθηνά. Δια χειρός ζωγράφου
του Λυκούργου, 350 π.Χ. Απούλια
Ν. Ιταλίας. Πηγή: Μουσείο Τάραντος.

1981, Φεβρουάριος 24, Αλκυονίδες Νήσοι (Καλά νησιά).

Στις 24 Φεβρουαρίου, 25 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 1981 τρεις σεισμοί μεγέθους 6,7 - 6,4 - 6,4 της κλίμακας Ρίχτερ συνέβησαν στο ανατολικό τμήμα του Κορινθιακού κόλπου. Τα επίκεντρα των δύο μεγάλων σεισμών της 24 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου εντοπίστηκαν στον Κορινθιακό κόλπο και ειδικότερα στον κόλπο των Αλκυονίδων. Σε σεισμική ακολουθία χιλιάδων σεισμών εντάσσονται και πολλοί άλλοι, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από μεγέθη έως 5,2 R. Κυριότεροι από αυτούς είναι:

Ημερομηνία - ώρα - μέγεθος

24/2 - 22.54' - 6,7 R.  κύριος σεισμός

25/2 - 03.58'

25/2 - 04.36' - 6,4 R.  κύριος μετασεισμός

4/3 - 23.58' - 6,4 R.  κύριος σεισμός

5/3 - 08.59' - 6,0  R.  κύριος μετασεισμός

7/3 - 13.55' - 5,7 R.

Με τους σεισμούς αυτούς εκτονώθηκε η περιοχή, λόγω των τάσεων που είχαν συσσωρευτεί, δεδομένου ότι η περιοχή είχε μείνει επί δεκαετίες ανενεργής.

Εικ.2

Κατά τον αείμνηστο καθηγητή Άγγελο Γαλανόπουλο προκύπτει ότι για τους επιφανειακούς σεισμούς, ο σει­σμικός κίνδυνος της περιοχής Κορινθίας σε χρόνο επανάληψης (Τ) είναι αρκετά υψηλός.

Έτσι συμβαίνει σεισμός:

• Μεγέθους Ms = 5,5 R ανά 4 έτη,
• Μεγέθους Ms = 6 R ανά 9 έτη
• Μεγέθους Ms = 6,5 R ανά 43 έτη

Εικ.3 Λουτράκι

Τα αποτελέσματα των σεισμών αυτών ήσαν εντυπωσιακά ως προς τις ζημιές (υλικές και ζωές). Εντυπωσιακά είναι επίσης και τα δευτερογενή φαινόμενα, οι επιφανειακές διαρρήξεις, οι οποίες είναι συνήθως χαρακτηριστικά σεισμών μεγέθους Ms ≃ 6,5 R.

Η ευρύτερη πλειόσειστος περιοχή χαρακτηρίζεται από έντονο μορφολογικό ανάγλυφο με κύριο προσανατολισμό Α-Δ, πολύπλοκη γεωλογική δομή και έντονη νεοτεκτονική διάρρηξη.

Ο Κορινθιακός κόλπος αποτελεί ένα κρίσιμο στοιχείο της περιοχής καθόσον η εξέλιξη του, έχει περάσει διάφορες φάσεις και σήμερα ευρίσκεται σε φάση εφελκυσμού.

Εικ.4

Οι σεισμοί αυτοί συνοδεύτηκαν με εντυπωσιακές διαρρήξεις, οι οποίοι επηρεάστηκαν από τη Λιθολογία της περιοχής και τις προϋπάρχουσες επιφάνειες αδυναμίας.

Οι διαρρήξεις αυτές οριοθετούνται στην ρηξιγενή ζώνη κατά μήκος των Περαχώρα-Πισσίων-Σχίνου-Αλεποχωρίου με γενική διεύθυνση Α-Δ.

Χαρακτηρίζονται από μια μετατόπιση της τάξεως του ενός μέτρου, ενώ το άνοιγμα των χειλέων είναι 0,20 μ. Επίσης εκδηλώθηκαν πολλά δευτερογενή φαινόμενα όπως αποκολλή­σεις και καταπτώσεις βραχωδών μαζών, κατολισθήσεις εδαφικού υλικού, καθιζήσεις χαλα­ρών υλικών και αναδύσεις ή καταδύσεις παρακτίων περιοχών, και ίσως μικρές ρευστοποιήσεις.

Εικ.5 Μαυρολίμνη Σχίνου

Αναφέρονται χαρακτηριστικά καταπτώσεις βράχων μέχρι 100 κ.μ. κατά μήκος κυρίως της ρηξιγενούς ζώνης και κατακόρυφη βύθιση στο παράκτιο τμήμα της επικεντρικής περιοχής (Στραβά, Σχίνος, Μαυρολίμνη) της τάξεως μέχρι 1,0 μ.

Η επέμβαση του κράτους υπήρξε άμεση και ιδιαίτερα επιτυχημένη. Δημιουργήθηκαν οι Υπηρεσίες Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων, οι λεγόμενες Υ.Α.Σ. στις κύριες πόλεις της Κορινθίας: Κόρινθος, Λουτράκι, Κιάτο, Ξυλόκαστρο. Ορίσθηκαν επιτροπές από ντόπιους Μηχανικούς και του Υπουργείου όπου έγιναν σε όλο το Νομό σοβαρές αυτοψίες ζημιών.  Κατετάγησαν τα κτίρια σε τρεις κατηγορίες: Ε.Κ. (κατοικήσιμο), Ε.Α. (ακατοίκητο), Ε.Ε. (επικινδύνως ετοιμόρροπο).

Εικ.6 Περαχώρα

Τα Ε.Ε. κατεδαφίζονταν από την Υπηρεσία, δανειοδοτούνταν, με πραγματικές τιμές για την εποχή αυτή, για την κατασκευή καινούριων κτιρίων. Οι άλλες δύο κατηγορίες κτιρίων, είχαν τη δυνατότητα να δανειοδοτηθούν από τις τράπεζες μετά από την έκδοση αδείας από τις Υ.Α.Σ. με ευθύνη ιδιωτών μηχανικών, οι οποίοι είχαν και την επίβλεψη της κατασκευής. Το επιτόκιο του δανείου ήταν μηδενικό για το μεγαλύτερο τμήμα αυτού και το υπόλοιπο συμβολικό. Συγχρόνως δίνονταν κίνητρα σε βιομηχανίες, βιοτεχνίες, επαγγελματικά κτίρια και σε πολλές παραγωγικές τάξεις για την ανακατασκευή, επισκευή της υποδομής και του εξοπλισμού των δραστηριοτήτων.

Εικ.7 Λουτράκι

Ξεπεράσθηκαν για την Κορινθία προβλήματα δεκαετιών όσον αφορά τους τίτλους ιδιοκτησίας των πληγέντων. Ο τότε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης αείμνηστος Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, αλλά και οι αρμόδιοι Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, με την κυβερνητική αλλαγή που προέκυψε από τις εκλογές του Οκτωβρίου του 1981, παρακολούθησαν το όλο θέμα από πολύ κοντά και έδωσαν τη λύση της αναγνώρισης ιδιοκτησίας μέσω βεβαιώσεων από τους Δήμους και Κοινότητες και με υπεύθυνες δηλώσεις από δύο πολίτες. Ένας ευφυής τρόπος που έδωσε λύση σε ιδιοκτησιακά προβλήματα που ταλάνιζε την κοινωνία επί πολλές δεκαετίες.

Ο ίδιος τρόπος καταγραφής και αναγνώρισης των ιδιοκτησιών, ένα είδος Κτηματολογίου, εφαρμόστηκε από τους Βενετούς στην Πελοπόννησο κατά την κατάληψη της το 1685 μ.Χ. Δύο ένορκες καταθέσεις από δύο μάρτυρες και μία βεβαίωση από την Κοινότητα, που βεβαίωναν τον ιδιοκτήτη του ακινήτου, ήταν τα απαραίτητα στοιχεία που κατέθετε ο κάθε ενδιαφερόμενος και αναγνωριζόταν ως ιδιοκτήτης του ακινήτου από τις Βενετικές Αρχές.

Εικ.8 Βραχάτι

Τελικά για τις σεισμόπληκτες περιοχές, Κορινθία, Βοιωτία και Αττική ο σεισμός αποδείχθηκε "σωσμός", όπως εύστοχα λέει ο λαός μας, με την ανάπτυξη που προέκυψε μετά τους σεισμούς.

Σε πολλές ιστορικές περιόδους επαναλαμβάνεται αυτή η ρήση "ο σεισμός είναι σωσμός". Η Κόρινθος του 77 μ.Χ. από "πόλη της πέτρας" εξελίχθηκε σε "πόλη του μαρμάρου", μετά από τους καταστροφικούς σεισμούς του 77-79 μ.Χ. και τη μεγάλη και συνεχή βοήθεια του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βεσπασιανού.

Γενικά, όσο περισσότερο γνωρίζουμε τη σεισμική ιστορία μιας περιοχής τόσο δυνάμεθα καλύτερα να εκτιμήσουμε επαναλήψεις σεισμικής δράσεως, χρονική κατανομή σεισμών, να διατυπώσουμε θεωρίες για τα χαρακτηριστικά της σεισμικής δραστηριότητας και να κατανοήσουμε την επίδραση της στο ανθρώπινο περιβάλλον.

Εικ.9 Κιάτο

Ο καταστροφικός σεισμός 6,7R με επίκεντρο στα νησιά Αλκυονίδες του Κορινθιακού κόλπου, με 20 θύματα έδωσε στους μηχανικούς νέα στοιχεία για τη συμπεριφορά των κτηρίων και λίγο αργότερα  τέθηκε σε ισχύ ο Ελληνικός Αντισεισμικός Κανονισμός του 1985. Το επόμενο βήμα αποτελεί η σύνταξη του Νέου Ελληνικού Αντισεισμικού Κανονισμού (ΝΕΑΚ) το 1992 λαμβάνοντας υπ' όψη και τις μέχρι τότε διεθνείς εξελίξεις. Ο σεισμός της Πάρνηθας, στις 7-9-1999, προκάλεσε την αναθεώρηση του ΝΕΑΚ  ώστε να γίνει πλήρως συμβατός με τους Ευρωκώδικες EC7 και EC8 . Η αναθεωρημένη μορφή του ΝΕΑΚ είναι γνωστή ως ΕΑΚ 2000. Οι κύριοι στόχοι του ΕΑΚ 2000, ενός από τους καλύτερους Αντισεισμικούς Κανονισμούς  παγκοσμίως, είναι:

• η προστασία της ανθρώπινης ζωής στην περίπτωση υψηλών εντάσεων,
• ο περιορισμός ή και η αποφυγή των οικονομικών απωλειών στην περίπτωση των μετρίων εντάσεων,
• η διασφάλιση μιας ελάχιστης στάθμης λειτουργιών των έργων.

Συγχρόνως ο Κανονισμός αυτός ισχύει παράλληλα με τους Ευρωκώδικες, με τους Κανονισμούς σχεδιασμού δομημάτων με συγκεκριμένο υλικό (σκυρόδεμα, τοιχοποιία, χάλυβας, ξύλο κ.λ.π.) και με τους λεπτομερέστατους πρακτικούς κανόνες διαστασιολόγησης για σεισμική καταπόνηση. 

Εικ.10 Παλαιοσεισμοί στις Βαμβακιές περιοχής Σχίνου. Πηγή: Pantosti et all, 1996.

Η αυξημένη εμπειρία και συσσωρευμένη γνώση λόγω συνεχούς σεισμικής δραστηριότητας σε συνδυασμό με την πρωτοπορία στην έρευνα η οποία παράγεται από αφοσιωμένους επιστήμονες  σε όλα τα επιστημονικά ιδρύματα και εργαστήρια στη χώρα μας  έχει επιφέρει την παγκόσμια αναγνώριση για την ποιότητα και ασφάλεια των κατασκευών.

Πρέπει να ακολουθούνται πιστά οι κανονισμοί και πρέπει πάντοτε να έχουμε στο μυαλό μας αυτό που διατύπωσε εύστοχα ο αείμνηστος καθηγητής Ε.Μ.Π. Α. Ρουσόπουλος:

Ἡ Γῆ, μικρά σφαῖρα πλανωμένη εἰς χῶρον καί χρόνον, ἀσήμαντος σχεδόν μονάς τοῦ ἀπείρου Σύμπαντος, εἶναι ἐν τούτοις ἡ ἰδική μας καί μόνη γῆ δι' ἡμᾶς ἀφοῦ - ἀκόμη τουλάχιστον - δέν ἔχομεν ἄλλην. Ἐπ' αὐτῆς ἀναβλέπομεν, κινούμεθα καί νοοῦμεν, ὀλίγα καί ἐπ' ὀλίγον διάστημα. Ἐπ' αὐτῆς θεμελιοῦμεν τά μικρά ἔργα μας καί ἀπ' αὐτῆς ἐνίοτε τά θαυμάζομεν ἤ τά καταρώμεθα - ἀκόμη μικρότεροι καί ἀσημαντότεροι ἡμεῖς. Δέν γνωρίζομεν ἐάν καί πῶς τό Σύμπαν ὑπενθυμίζει εἰς τήν Γῆν τήν μικρότητά της. Γνωρίζομεν ὅμως πῶς ἡ Γῆ μας ὑπενθυμίζει τήν ἰδικήν μας μικρότητα· ἐλαφρά νεῦσις τοῦ φλοιοῦ της κατακρημνίζει ἀρκετά συχνά ὅ,τι μετά κόπον ἡγείρομεν.

Εικ.11 Πρόταση του καθηγητή Robin Rhodes για την αντισεισμική κατασκευή της τοιχοποιίας του "Πρωτοναού" του Απόλλωνος της Αρχαίας Κορίνθου. Πηγή: Αρχιτέκτων R. Rhodes. Επεξεργασία: Απόστολος Παπαφωτίου.

Συμπέρασμα

Οι συνεχείς σεισμικές δονήσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα επιβάλλουν πλέον την ενίσχυση των υπαρχόντων κτισμάτων, τα οποία έχουν κατασκευασθεί πριν την ισχύ του αντισεισμικού κανονισμού της χώρας (1985). Αυτό θα μπορεί να γίνει εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα αντίστοιχο του "Εξοικονομώ" το οποία θα επιδοτείται με δυνατότητα λήψης δανείου από τις τράπεζες με μειωμένο επιτόκιο. Η πολιτική της ενίσχυσης των υπαρχόντων δομημάτων στην Ελλάδα κρίνεται απαραίτητη και αναγκαία και επιβάλλεται να υλοποιηθεί το συντομότερο δυνατόν για να περιορίσουμε τις πιθανές βλάβες στα κτίσματα από σεισμούς και τις αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνία και στην εθνική οικονομία.

 

Δρ. Απόστολος Ε. Παπαφωτίου

Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Οικονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.

Αναστάσης Παναγή Παπαληγούρας: Άξιος Υιός Αξίου Πατρός

Υπάρχουν στιγμές που ο βιολογικός θάνατος ενός ανθρώπου συνοδεύεται με τον  πολιτικό θάνατο ενός χώρου τον οποίον υπηρέτησε, σύμπτωση η οποία αποτελεί  παίγνιο της Ιστορίας.

Ο Αναστάσης Παπαληγούρας, ευπατρίδης και διάκονος της Πολιτικής, απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 2026. Ο πολιτικός χώρος που υπηρέτησε και εξέφραζε ήταν η φιλελεύθερη και "ψυχωμένη" Νέα Δημοκρατία. Ο εκλιπών υπηρέτησε ένα πολιτικό κόσμο που ήδη έχει χαθεί και ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με το σημερινό.

Σήμερα βρισκόμαστε στην εποχή της αντιστροφής, όπου:

Η Διαφθορά έχει αντικαταστήσει την εντιμότητα.

Το προσωπικό συμφέρον, το δημόσιο.

Η παραποίηση, τη Δικαιοσύνη.

Το Ψεύδος, την Αλήθεια.

Η ανεντιμότητα, το Ήθος.

Η πολυετής και ειλικρινής παρουσία του στα πολιτικά πράγματα της Κορινθίας, την οποία υπηρέτησε με βαθειά αγάπη, ήταν έντονη και  δημιουργική. Δεν ήταν απλώς διαχείριση αλλά φροντίδα και σχεδιασμός. Καθοριστική υπήρξε η συνεισφορά του για την εξασφάλιση του πόσιμου νερού της Στυμφαλίας για την Κόρινθο.

Εργάστηκε για την ανάπτυξη της Κορινθίας μέσω αντιστοίχων έργων και έργων υποδομής, για τα οποία πολεμήθηκε από τους "έχοντες την εξουσία" την άνω εποχή και από σημερινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Ως πνευματικός ταγός με ιδιαίτερη καλλιέργεια και με βαθιά γνώση της Ιστορίας  υπηρέτησε τον πολιτισμό και με τη συμμετοχή του σε εκδόσεις βιβλίων και σε καλλιτεχνικές εκθέσεις, διαθέτοντας τις προσωπικές του συλλογές.

Ως υπουργός Δικαιοσύνης διακρινόταν για την πίστη του στο κράτος Δικαίου. Συγχρόνως, αποτέλεσε κριτήριο συμπεριφοράς και συνεχές πρότυπο ήθους και  καθήκοντος.

Τα όραμα του για τις θέσεις στις οποίες υπηρέτησε, με βαθιά αίσθηση καθήκοντος,  τις διετύπωνε όχι μόνο στην πράξη αλλά τις εξέδιδε σε βιβλία, μερικά εκ των οποίων αναγράφονται : «Περί Διαφθοράς ή η χαμένη τιμή της πολιτικής», «Πολιτεία Δικαίου». «Η Ευρώπη των Δέκα», «Κείμενα Αμφισβήτησης», τα «Νεοκλασικά ακροκέραμα»

Ο τρόπος με τον οποίον αποχώρησε από την πολιτική ζωή μας δίδαξε ήθος και αξιοπρέπεια. Ήδη είχαμε εισέλθει στην εποχή  των «μικρών το δέμας» πολιτικών που  είναι  αποτέλεσμα της  πολιτικής και κοινωνικής υποβάθμισης  και συνεχίζεται πλέον αδιαλείπτως.

Ήταν από τους πολιτικούς που βγήκε φτωχότερος από όταν εισήλθε στον πολιτικό στίβο, ακολουθώντας το παράδειγμα του αείμνηστου πατρός, του μεγάλου Παναγή Παπαληγούρα, τις αρχές και τις αξίες  του οποίου ακολούθησε και εφάρμοσε στη ζωή του και στα χνάρια του οποίου περπάτησε. Δεν υπήρξε πολιτικός κληρονόμος, ούτε φορέας μεγάλου ονόματος, για τον οποίον ο πατέρας φρόντιζε την πολιτική του επιβίωση, αλλά έντιμος αγωνιστής που κατακτούσε μόνος του τους στόχους.

Το ήθος, η ακεραιότητα και προπαντός η εντιμότητα του ας γίνει παράδειγμα στους σύγχρονους πολιτικούς ταγούς και στο λαό.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του «Περί Διαφθοράς ή η χαμένη τιμή της πολιτικής», το οποίο σήμερα είναι ιδιαίτερο ισχυρό και  επίκαιρο:

«Δεν μιλώ ως πολιτικός. Μιλώ ως πολίτης. Μιλώ με την οργή ενός απλού Έλληνα, που αρνείται να συμφιλιωθεί με μια ορισμένη νοοτροπία, μια ορισμένη λειτουργία, μια ορισμένη Ελλάδα. Αρνούμαι να συμφιλιωθώ με έναν τόπο όπου ανενόχλητα δρα ένα καθεστώς διαπλεκόμενης νομής, εκτεταμένης διαφθοράς, αναξιοκρατίας και αποτελμάτωσης. Αρνούμαι να συμφιλιωθώ με την Ελλάδα της ευκολίας, της προχειρότητας, της αρπαχτής, της ασυνειδησίας, την Ελλάδα των ημετέρων και των επιτηδείων. Το ναυαγισμένο αυτό -από προϊούσα σήψη- σύστημα κυριαρχίας τούτου του τόπου έχει ανυπολόγιστο κόστος σε χαμένες ευκαιρίες, σπαταλημένες δυνατότητες, αναξιοποιητικές προοπτικές. Η Ελλάδα αυτή, κυριολεκτικά, δεν μπορεί να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο».

 

Δρ. Απόστολος Ε. Παπαφωτίου

Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Οικονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.

«Βάναυσες Επεμβάσεις» στη δεξαμενή του Αετίου στην Κωνσταντινούπολη

Εισαγωγή

Σύμφωνα με την  ανακοίνωσή της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρεία (ΧΑΕ), που ιδρύθηκε το 1884 και έχει στόχο τη μελέτη της βυζαντινής και μεταβυζαντινής αρχαιολογίας και τέχνης, πραγματοποιούνται «βάναυσες επεμβάσεις» στην υπαίθρια δεξαμενή (Sarnıcı) του Αετίου στην Κωνσταντινούπολη.

Εικ.1: Στιγμιότυπο από τις εργασίες. Πηγή: Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία

Συγκεκριμένα, με όσα έχουν γίνει γνωστά, στο εσωτερικό της τεράστιας κινστέρνας εργάζονται εδώ και δύο μήνες βαριά σκαπτικά μηχανήματα, δίχως καμία αρχαιολογική επίβλεψη. Η μία πλευρά του κτίσματος που έχει κατασκευαστεί τον 5ου αιώνα, επί της οδού Fevzi paşa, συνεχίζεται καθ' ύψος με νέα κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα για την αντιστήριξη του πρανούς. Όπως μαρτυρούν φωτογραφίες, η ίδια η βυζαντινή τοιχοποιία υφίσταται διατρήσεις από μηχανήματα, σαν να πρόκειται για κοινό βράχο.

Να σημειωθεί ότι η ανακοίνωσή της ΧΑΕ συμπληρώνει τις διαμαρτυρίες των Τούρκων αρχαιολόγων και ευαισθητοποιημένων πολιτών για το ζήτημα.

Ιστορικό

Η δεξαμενή αποτελεί ένα οργανικό τμήμα του δικτύου υδρεύσεως της Κωνσταντινουπόλεως (Νέας Ρώμης).

Εικ.2: Στιγμιότυπο από τις εργασίες. Πηγή: Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία

Τα Υδραγωγεία αποτελούν για τον Ρωμαϊκό κόσμο (και στα δύο τμήματα) ένα θαύμα κατασκευαστικής τεχνικής και παράδειγμα συνεχούς λειτουργίας για πολλούς αιώνες. Έχουν αποτυπωθεί στον οργανισμό τους οι γνώσεις πολλών επιστημών και έχουν εφαρμοστεί κανόνες της τοπογραφίας, της οικοδομικής, της τεχνολογίας, της υδραυλικής και της χρήσης κατάλληλων υλικών. Πέρα από το ορατό τμήμα τους, που είναι συνήθως κομψοτέχνημα αρχιτεκτονικής και επαρκές στατικά και τα υπόγεια καλυμμένα τμήματα και τα επιφανειακά είναι δομημένα με σωστό τρόπο, με αντοχές στον χρόνο, όπως είναι ορατά μέχρι σήμερα και αποκαλύπτονται από τις αρχαιολογικές έρευνες. Μετέφερε πόσιμο νερό που κάλυπτε τις ανάγκες των δημοσίων λουτρών και τις αστικές ανάγκες του πληθυσμού των πόλεων. Απαγορευόταν με πολλούς νόμους, οι οποίοι είχαν ενταχθεί στον Θεοδοσιανό και στον Ιουστινιάνειο Κώδικα, η χρήση του για αρδευτικούς σκοπούς. Το υδροδοτικό σύστημα της Κωνσταντινουπόλεως αποτελούταν από τον κύριο αγωγό (κύριο υδραγωγείο), τις δεξαμενές (κινστέρνες), τα νυμφαία, τα λουτρά, δημόσια και ιδιωτικά, και με την απαιτούμενη αυτοκρατορική άδεια τμήματα δικτύου για τη λήψη ύδατος σε επιλεγμένες οικίες. Στον κύριο αγωγό εντάχθηκε και το αρχικό, υπάρχον υδραγωγείο του Αδριανού, που ήταν το κύριο υδραγωγείο του Βυζαντίου, το οποίο χορηγούσε νερό στο ανατολικό τμήμα της χερσονήσου στο παλιό Βυζάντιο, στο αυτοκρατορικό παλάτι, στα λουτρά του Ζεύξιππου και στα λουτρά του Αχιλλέα. Το υδραγωγείο του Βάλη (364 - 378 μ.Χ.), από το όνομα του αυτοκράτορα που το κατασκεύασε, περίπου το 373 μ.Χ., έφθανε τα 270 χλμ. για να αυξηθεί επί του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' στα 494 χλμ. και το οποίο μετέφερε νερά από τα δάση της Θράκης. Ήταν το μεγαλύτερο υδραγωγείο του αρχαίου κόσμου.

Εικ.3: Το στάδιο Karagümrük, όπως φαίνεται από τα νοτιοδυτικά. Πηγή: Selçuk Eracun

Είναι πολύ χαρακτηριστική και γλαφυρή για το υδραγωγείο της Πόλης, η περιγραφή του Γρηγορίου του Ναζιανζού «… και το άπιστον τούτο έργον, ὁ ὑποχθόνιος καὶ τὸ ἀέριος ποταμός, και ο λαμπρός στύλος…» (P.G. Migne, τ.. 36. Λόγος XXXIII,).

Έφερε υπόγεια, επιφανειακά και υπέργεια τμήματα. Ήταν κατασκευασμένο από λιθοδομή με υδραυλικό κονίαμα, με διατομή θολωτή σε ορθογώνιο σε ικανοποιητικές διαστάσεις, έτσι ώστε ένας άνθρωπος περπατούσε εντός με άνεση. Στη διαδρομή του είχαν κτιστεί 90 γέφυρες οι οποίες γεφύρωναν οποιοδήποτε εμπόδιο, χαράδρες, ρέματα, ποτάμια και άλλα, το υπόγειο τμήμα του ξεπερνούσε τα 5 χλμ.

Για μήκος περίπου 50 χλμ, διέθετε δύο αγωγούς μεταφοράς.

Μεταξύ των περίπου 100 υπαρχόντων μεγάλων δεξαμενών 3 ήταν υπαίθριες μεγάλων διαστάσεων:

• Δεξαμενή (κιστέρνα) του Άσπαρος στον 5ο λόφο, κτισμένη το 459 μ.Χ.
• Δεξαμενή (κιστέρνα)  του Αετίου στον 6ο λόφο, κτισμένη το 421 μ.Χ.
• Δεξαμενή (κιστέρνα)  του Αγίου Μωκίου στον 7ο λόφο, κτισμένη το 491 μ.Χ.

Εικ.4 Χάρτης Κωνσταντινούπολης Βυζαντινής Περιόδου. Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Κιστέρνα_του_Αετίου

Περιγραφή Δεξαμενής (κινστέρνας) του Αετίου

Η Δεξαμενή (κινστέρνα) του Αετίου είχε κατασκευαστεί επί εποχής του Αετίου  το 421 μ.Χ. όπως βεβαιώνεται από το Χρονική του Μαρκελλίνου Κόμητος (Chronika Minora II). Υπήρξε Praefectus urbi της Κωνσταντινουπόλεως το 419 μ.Χ. και Praefectura praetorio Orientis το 425 μ.Χ., επί του  αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' (408 - 450 μ.Χ.). Η δεξαμενή δεχόταν νερό κυρίως από το κεντρικό υδραγωγείο. Ήταν μια τεράστια υπαίθρια δεξαμενή νερού, η μεγαλύτερη της Πόλης, 300 μ. Ν.Α. της Πύλης της Αδριανούπολης (μεσαιωνική Πύλη του Χαρισίου), μέσα στα Θεοδοσιανά τείχη της Πόλης, στο άνω άκρο της κοιλάδας που χωρίζει τον 5ο από τον 6ο λόφο της επτάλοφης Πόλης. Είχε ορθογώνιο σχήμα (244 Χ 85 μ., μέσο βάθος 13 - 15 μ. και χωρητικότητα 270.000 - 310.000 κ.μ. νερού και τοίχους στο περίγραμμα της δεξαμενής πλάτους 5,20 μ. Αποτελούσε πρότυπη κατασκευή της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής και τεχνολογίας.

Βρίσκεται στην περιοχή που σήμερα λέγεται Vefa, κατά μήκος της Fevzi Paşa Caddesi, και έχει καλυφθεί από σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως το στάδιο Vefa (Karagümrük Stadı).

Έχει υποτεθεί ότι αυτή η δεξαμενή χρησιμοποιήθηκε για να τροφοδοτεί με νερό την τάφρο των Θεοδοσιανών τειχών της Πόλης, αλλά είναι πιο πιθανό ότι ήταν μια κεντρική δεξαμενή μεγάλης χωρητικότητας, η οποία τροφοδοτούσε με πόσιμο νερό μεγάλο τμήμα της Πόλης, εξασφαλίζοντας την παροχή ύδατος και σε περιόδους ξηρασίας και σε πολιορκίες.

Εικ.5 Σχηματικός χάρτης της Ύδρευσης που δείχνει τις πηγές νερού και τις σχετικές λεκάνες απορροής. Πηγή: Pazarli and Ergene in the Ergene basin; Binkilic, Pasa, Danamandira

Τα της Τουρκίας

Σε ολόκληρη την ιστορία της Κωνσταντινουπόλεως, η βυζαντινή περίοδος ξεχωρίζει ως μία από τις σημαντικότερες, αλλά μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια «αποκλεισμένη» ή «παραμελημένη» φάση της Πόλης. Σήμερα, είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς, να αναγνωρίσει και να κατανοήσει εύκολα την πολιτιστική κληρονομιά που άφησε η Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη λόγω ποικίλων παραγόντων, όπως η έλλειψη ιστορικής και πολιτιστικής επίγνωσης, η απουσία κατάλληλης πολιτικής εκπροσώπησης και αξιοποίησης της κληρονομιάς αυτής της περιόδου, κυρίως όμως λόγω της εχθρικής πολιτικής ιδεολογίας της Τουρκικής εξουσίας.

Αυτή η κληρονομιά πρέπει να γίνει κατανοητή, να παρουσιαστεί, να προστατευθεί, να καταστεί προσβάσιμη, τόσο στις σημερινές όσο και στις μελλοντικές γενιές. Δυστυχώς οι επεμβάσεις που γίνονται από το Τουρκικό κράτος γίνονται χωρίς σωστικές ανασκαφές, χωρίς επίβλεψη από αρχαιολόγους, τουλάχιστον για τα γεωγραφικά όρια της Βυζαντινής Πόλης. Απεναντίας παρατηρούνται συνεχώς βάναυσες επεμβάσεις, με προχειρότητα οικοδομικού εργοταξίου, οι οποίες συντελούν στη σταδιακή αποδόμηση του μνημείου και στην καταστροφική αλλοίωση του περιβάλλοντος.

Όλα τα ανωτέρω υπακούουν στην αντίληψη και πρακτική του επίσημου Τουρκικού κράτους κατά την οποίαν η διαχείριση των πολιτιστικών αγαθών γίνεται με όρους συνεχούς κατάκτησης.

Εικ.6 Υδραγωγείο Κωνσταντινούπολης. Πηγή: istanbultouristpass.com

Τα καθ' ημάς

Παρά το θόρυβο που δημιουργήθηκε και στην Τουρκία και στην Ελλάδα για τις «βάναυσες επεμβάσεις» στην δεξαμενή του Αετίου, η πολιτική εξουσία του Υπουργείου Εξωτερικών δεν έχει αντιδράσει ως όφειλε, ούτε με μία ανακοίνωση, ούτε με Δελτίο Τύπου, ούτε με άλλο τρόπο. Παραμένει σταθερή έναντι των Τούρκων, με συνεχή διατύπωση, η προσκυνηματική στάση του Υπουργού Εξωτερικών κου Γεραπετρίτη.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η συμπεριφορά και η βάναυση επέμβαση στα Βυζαντινά μνημεία της Πόλης, εκ μέρους του Τουρκικού κράτους, εκφράζει και ερμηνεύει και την κατακτητική σύγχρονη διεθνή εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και έναντι της Ελλάδος.

 

Δρ. Απόστολος Ε. Παπαφωτίου

Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Οικονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.